ΡΕΜΠΕΤΑΔΙΚΟ!!!

Νομιζω οτι ηρθε η ωρα επιτελους το μαυρολιθαρι να δειξει τις ικανοτητες του και στο ρεμπετικο-λαικο ρεπερτοριο!!Αν και μερικοι απο μας τις εχουν δειξει ηδη!Οποτε να μαζευτουμε Παρασκευη ή Σαββατο (αναλογα με το ποτε μπορουν οι περισσοτεροι απανταχου!!) και να παμε ολοι μαζι για κανενα κρασακι με live μπουζουκακι!!!Δηλωστε συμμετοχες στα σχολια και καντε και τις δικες σας προτασεις αν γνωριζετε κανενα καλο μαγαζι για να κλεισουμε τραπεζι!!!!

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ....

Παρασκευή βράδυ και μετά από 2 ώρες και κάτι ταξιδιού αρχίζει το σώμα (εκτός απ'τα μάτια!) να λαμβάνει κάποια γνωστά και πάντα καλοδεχούμενα σημάδια. Το ανάλαφρο αεράκι να μπαίνει απο την ανοιχτή χαραμάδα του παραθύρου και να προκαλεί ρίγος σε όλο το κορμί, αυτή η αξέχαστη μυρωδιά βρεγμένου χώματος - ξύλου να πλημυρίζει τους αισθητήρες της μύτης σου και τα χέρια που σχεδόν αντανακλαστικά πιάνουν το πόμολο του παραθύρου για να διορθώσουν την μικρή του ατέλεια αλλά μη μπορώντας να στερήσουν από το πρόσωπο αυτή την χαρά της εξάγνησης, το ανοίγουν διάπλατα. Και τότε εισπνέοντας μια καθόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα αέρα, σαν να είναι η πρώτη μα και συνάμα η τελευταια που θα κάνεις, και ακούγοντας από μέσα τις φωνές ''κλείστο πια θα πουντιάσουμε!"..καταλαβαίνεις Πως Φτάνεις.
Φτάνεις σ'ένα μέρος που και οι ντόπιοι παραδέχονται πως έχει το δικό του Θεό (και πολυ γενναιόδωρο θα πρόσθετα!) και το δικό του χρόνο, αρκετά γρήγορο ώστε να νοσταλγείς και αρκετά αργό ώστε να γεύεσαι τις λεπτομέρειες. Κάθε φορά που φτάνω στο χωριό έχω ένα αίσθημα ανακούφησης, γαλήνης. Όλα είναι εκεί που τα άφησες (εντάξει ίσως όχι η κολώνα μπροστά απο το γάτο!) και είναι τόσο αξιοπερίεργο, τα πάντα να αλλάζουν τόσο γρήγορα γύρω σου και αύτο να μένει αναλλοίωτο στο χρόνο που κατα κάποιο τρόπο πιστεύεις το ίδιο και για τον εαυτό σου. Πιστεύεις πως εισαι ακόμα αυτό το παιδί που έκανε το γύρο του θανάτου στις παλιές κούνιες, που ανέβαινε στο πλάτανο και τον χώριζε σε δωμάτια, που έτρωγε όλο του το χαρτζιλίκι στα ηλεκτονικά του Χαλέτσου, που έπαιζε πετροπόλεμο και μετά το τέλος της μάχης ,μ'ένα χαμόγελο ικανοποίησης, (και ας έτρεχε η μύτη ποτάμι!) καταβρόχιζε σαν επιβράβευση της πατάτες της Ευανθίας. Σ'αυτό τον τόπο όπου όλα μένουν ίδια εσύ είσαι ακόμα παίδι. Έχεις βρει την δικιά σου προσωπική Χώρα Του Ποτέ και το καλύτερο είναι ότι δεν είσαι μόνος σου. Έχεις το βλέμμα των φίλων σου να στο επιβεβαιώνει και με το παραπάνω.
Το Μαυρολιθάρι για μας είναι ένας τόπος νοσταλγίας. Είναι προορισμός. Γιατί πάντα θα θέλουμε να ξαναδούμε το μέρος που μάθαμε για πρώτη φορά ποδήλατο, που ματώσαμε, που παίξαμε, που γελάσαμε, κλαψαμε και ερωτευτήκαμε. Πάντα θα θέλουμε να ξαναδούμε τους φίλους που μεγαλώσαμε (και μεγαλωνουμε ακομα!!) μαζί. Μην αναρωτίεστε λοιπόν αν είμαστε εθισμένοι στην μυρωδία του, στο κρύο, στα βουνά, στα έλατα, στο πλάτανο, στις βρύσες, στις πυγολαμπήδες, στα μπαρδάκια, στα κορόμηλα, στον Καραπλή, στον Αργύρη, στο κιόσκι, στο μπάσκετ, στο κουτσομπολιό (ε ναι είναι και αυτό μέσα!). Είμαστε εθισμένοι στα παιδικά μας χρόνια και μπορώ σχεδόν με σιγουριά να πω ότι ήταν τα καλύτερα...!!!
(θα μπορούσε να ήταν τέλεια αν τα αγόρια δεν μας έπαιρναν τα ποδήλατα με το έτσι θέλω και αν μας έπαιζαν λίγο παραπάνω!!χαχαχαχαχαχα)

Για τους λάτρεις του camping...

Σήμερα το μεσημέρι, καθώς έπινα ήρεμη ήρεμη τον καφέ μου, χτύπησε το τηλέφωνο μόνο και μόνο για να με ταράξει! 'Τί καιρό κάνει εκεί? Γιατί εμείς εδώ έχουμε δροσούλα!', άκουσα από την άλλη άκρη της γραμμής με τη χαρακτηριστική τσιριχτή φωνούλα (θυμάται κανείς τους γυρίνους???) και πάγωσα παρά τον καύσωνα... Ήταν το nadiaki και ο nikore, που όπως καταλάβατε είναι στο χωριό!

Τελοσπάντων, μου είπαν να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση για να κάνω μια νέα καλοκαιρινή πρόταση εκ μέρους τους:

Να πάμε για ένα διήμερο στο ποτάμι για να κάνουμε 'μπάνιο', να φάμε, να αράξουμε, να πούμε τρομακτικές ιστορίες, να κοιμηθούμε εκεί και να γυρίσουμε την επόμενη. Απ'ό,τι μου είπαν, έχουν ήδη ανακαλύψει το ιδανικό σημείο για την εκδρομή αυτή.

Δηλώστε συμμετοχή στα σχόλια για να οργανωθούμε!!!

ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ

Της μοίρας τα καμώματα
κανείς μας δεν τα ξέρει.
Μα 'σένανε αστέρι μου
σε πήρε μεσημέρι.
Ποιός θα μου το λεγε
τούτο το καλοκαίρι
πως θα 'χανα τη χάρη σου
στ' Αυγουστου το αγέρι.
Χίλιες στιγμές με σένανε
τα μάτια μου γεμίζουν
κι αναμνήσεις οι παλιές
τα στήθη μου, μου σκίζουν.
Νωρίς σε πήρε ο θάνατος
στ' ατέλειωτο ταξίδι
και τα όνειρά σου γκρέμισε
σαν να 'τανε παιχνίδι.
Νωρίς σε πήρε κι από μας
τους φίλους σου που περιμένουν,
σε μια άλλη ίσως ζωή
μαζί σου πιά να μένουν.
Γιατί όσοι αγαπιούνται
και νεκροί ποτέ τους
δεν πεθαίνουν.



αυτό αφιερωμένο σε έναν φίλο που αγαπήσαμε πολυ αλλά δεν προλάβαμε να του το πούμε
και που πλέον, σε μερικούς, οι παλίες ανέμελες στιγμές του χωριού θα μας θυμίζουν τον άδικο χαμό του.
14/08/2006